king of heart

Θα μπορούσα να γυρίσω μια ολόκληρη ταινία για ένα κοτόπουλο.

Ένα κοτόπουλο ψητό. Με πατάτες. Φουρνιστό.

Με τα μυρωδικά του και με τα ούλα του. Αναζητώ τη μυρωδιά και τη γεύση των παιδικών μου χρόνων.

Θα μπορούσε βέβαια να είναι και κοτοπουλο με μπιζέλια. Όχι όμως οτι κι οτι μπιζέλι.. Της γιαγιάς μου τα μπιζέλια. Τώρα πάει κι η γιαγιά, πάει κι ο κήπος στο χωριό, πάνε περίπατο και τα μπιζέλια..! Να μην τρέφω ελπίδες οτι ο ξάδερφος που αποφάσισε να εγκαταλείψει την πρωτεύουσα θα αρχίσει να καλλιεργεί μπιζέλια, ε; Malade, όπως λεει κι ο Στάθης.

Νομίζω όμως οτι πρέπει να επιστρέψουμε στο κοτόπουλο..

Σ΄αυτή την υποτιθέμενη ταινία δεν θα πρωταγωνιστούσε ποτέ ένα φυλακισμένο, δυστυχισμένο κοτόπουλο..! Αυτά τα φυλακισμένα έχουν τα ψυχολογικά τους και δεν θες να μπλέξεις με δαύτα. Μόνο ένα ελευθέρας! Ένα χαρωπό και καλοσυνάτο κοτόπουλο που αρέσκεται στο να τρέχει ανενόχλητο στον κήπο έως.... να  συναντήσει τον μπαλτά...Χράπ..!

Αχ..! Έχω τόσες υπέροχες αναμνήσεις με κοτόπουλα..

Όταν είμασταν μικρά, ο πατέρας μας έσπαγε αυτό το κοκκαλάκι..Αυτό ντε! Που μοιάζει με καβουροδαγκάνα..Τι; Δε μοιάζει; Ε, τέλοσπάντων.. Μας τάιζε λοιπόν με μεδούλι και μας έλεγε έτσι να ρουφήξουμε και τη ζωή μας. Μέχρι το μεδούλι. Πάντα ήταν ο φιλόσοφος της οικογένειας. Πως να μην αγαπήσω τη φιλοσοφία και τα κοτόπουλα μετά απ΄αυτό;

Τα κοτόπουλα πρωταγωνιστούσαν και στις πρώτες, πρώτες στιγμές της οικογένειάς μας. Δηλαδή, προτού καλά, καλά να γίνουμε οικογένεια!

Οι γονείς μου πήγαιναν τα πρώτα ραντεβουδάκια τους στο εξοχικό κέντρο "Τα κοτόπουλα". Εκεί σέρβιραν στους διψασμένους ερωτοχτυπημένους ζωμό κοτόπουλο να τον πιούν στο ποτήρι. Αλήθεια! Στο ποτήρι! Δεν μπορώ να φανταστώ κάτι πιο ρομαντικό..! Έτσι έριξε τη μητέρα μου μάλλον..! Γιατί η μήτηρ ήταν κούκλα ζωγραφιστή! Και τώρα βέβαια καλή είναι αλλά έχει στρογγυλέψει κάπως...Αλλά είμαι σίγουρη. Και γι΄αυτό τα κοτόπουλα φταίνε!

Βεβαια, απ΄την άλλη, ίσως αυτός ο ζωμός να είναι και η αιτία της αύξησης των μελών της οικογένειας μας! Καρδαμώνανε καλά καλά κι έπειτα.. Ο πατέρας βέβαια όταν διηγείται την ιστορία, αυτή τη λεπτομέρεια παραλείπει να τη μοιραστεί μαζί μας..

Αυτά είχα να πω για τα κοτόπουλα! Και είμαι σίγουρη! Σε λίγο που θα πέσω να κοιμηθώ θα ονειρευτώ ένα κοτόπουλο. Ένα ξεχωριστό κοτόπουλο!

Από vageloudi @ Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012 0:28 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Γέλια, φωνές, φασαρία.

Τα μάτια σου, η φωνή σου, τα χέρια σου.

Πολύς ο θόρυβος.

Δεν είμαι εδώ.

Φουρτουνιασμένη η θάλασσα μέσα μου.

Πως, πως είπατε;

Συμφωνώ. Το δηλώνω γνέφοντας συγκαταβατικά.

Κλείνω τα μάτια νοερά.

Κι ακούω...

Ακούω το θρόισμα των φύλλων στο ποτάμι.

Το νερό γλύφει ακούραστα την πέτρα.

Αβίαστα και φυσιολογικά.

Άφήστε με εδώ να ησυχάσω.

Στην εικόνα του να βυθιστώ.

Μόνο για λίγο.

Από vageloudi @ Κυριακή, 1 Απριλίου 2012 11:13 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

και ναι ο τίτλος του προηγούμενου πονήματος δεν έχει ουδεμία σχέση με το ίδιο το πόνημα...απλώς ήθελε να δηλωθεί!

Από vageloudi @ Κυριακή, 1 Απριλίου 2012 1:26 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Κάποτε σε ένα ταξίδι μου στη Σικελία, σε μια έκθεση φωτογραφίας στην πόλη Νότο, αγόρασα μια που απεικόνιζε ένα φτερωτό αγαλματάκι βυθισμένο στα βρώμικα νερά μιας λίμνης. Στα στουμπουλά μπράτσα του τρέχανε ακάθαρτα νερά, δίνοντας μια ένταση στην εικόνα του κατά τα άλλα τρισχαριτωμένου αγάλματος. Ο καλλιτέχνης την είχε  βαφτίσει ¨Ο βρώμικος έρωτας¨.

Ξέρετε τι πιστεύω; Ο έρωτας δεν είναι πάντα τόσο καθαρός όσο θέλουμε να είναι..Μερικές φορές, να,  λερώνεται..Του αρέσει να παίζει με τα βρωμόνερα, να κυλιέται με τις ώρες στις λάσπες..

Είναι ένα αλλόκοτο συναίσθημα..Σου ρουφάει την ενέργεια απ΄τη μια, σε κατατρώει κι απ΄την άλλη σε κορυφώνει, σε φωτίζει δημιουργικά.. Είναι ένα παιχνίδι εναλλαγής δυνάμεων μεταξύ των εραστών. Μια πάλη, σώμα με σώμα.. Σε εξιτάρει, σου εξάπτει τη φαντασία, σε βασανίζει στέλνοντας σου τα πράσινα τερατάκια.. Είναι ικανός για τις μεγαλύτερες ανατροπές, κι όμως τόσο γλυκός που μπορείς να του συγχωρήσεις τα πάντα... Αν είχα να διαλέξω ανάμεσα στην αγάπη και στον έρωτα, ποιο απ΄τα δύο είναι το πιο βρώμικο, θα διάλεγα το δεύτερο.. Η αγάπη είναι αγνή, δύσκολη, αμόλυντη, άφθαρτη, αιώνια. Μα τότε, γιατί να αφεθεί κανείς στο αυτομαζοχιστικό συναίσθημα του έρωτα;

Χα! Αστεία ερώτηση!

Υπάρχουν πολλοί που θα δήλωναν χορτασμένοι από έρωτα;

Υπάρχει κανείς που δε θέλει να νοιώσει έστω λίγο πόνο;

Υπάρχει κανείς που δεν θέλει να εκτεθεί, να αρρωστήσει;

Υπάρχει κανείς που δε αντέχει να υποφέρει (αιώνια) ελπίζοντας σε μια δέσμη φωτός που θα τον αναστήσει;

Ελάτε τώρα! Παραδεχτείτε το!

Δε θα επιθυμούσατε διακαώς μια στάλα έρωτα στον ουρανίσκο σας;

τροφή για σκέψη..

υπάρχει έρωτας δίχως υποψία αγάπης;

Από vageloudi @ Κυριακή, 1 Απριλίου 2012 1:03 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

...πόσο εύηχα,

το μέταλλο της φωνής σου

ανεβοκατεβαίνει..

Όπως κι η δύναμή σου, πάνω μου,

που ευγενικά, με χάδια αρχινά

κι ύστερα με εξουθενώνει, με πεθαίνει..

Λες και με βογγητά ξόρκιζα τη σιωπή σου...

Εκείνες τις λιγοστές ώρες που πέρασα μαζί σου..

Πιο πολύ, πιο πολύ τα χέρια σου έχω ανάγκη τώρα!

Πρώτα να με χαϊδέψουνε,

κι ύστερα να με παιδέψουν..

Κι έπειτα τα μάτια σου..

να βυθιστούνε εντός μου

και βιαστικά, το βλέμμα αλλού να στρέψουνε..

Μα αυτό το βλέμμα,

είτε το θες, είτε όχι

μέσα στα μάτια μένει...

Σου το ΄κλεψα

το κράτησα,

και μέσα μου πια μένει.

Από vageloudi @ Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012 4:08 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Να κουβαλάτε προσεκτικά το παρελθόν σας , στο μέλλον σας. Σα να ΄τανε βαλιτσάκι με ετικέτα "ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΝ".

Να το κατεβάζετε που και που απ΄τη σοφίτα και να το ξεσκονίζετε. Για να παίρνετε μια ανάσα, για να μην ξεχνάτε ποιός είσαστε! Χρειάζεται μια βαθιά, βαθιά ανάσα,,,

Να το κουβαλάτε σε κάθε σας σπίτι, σε κάθε σας γειτονιά, σε κάθε νέα σας αρχή..

Γιατί μέσα σ΄αυτό θα βρείτε στοιβαγμένα τα όνειρά σας, τα πρόσωπα που σας αγάπησαν, τα φαντάσματα των εραστών σας, τις αναμνήσεις που κατάφεραν να επιβιώσουν, τα χαμόγελα που ¨ερωτευτήκατε κεραυνοβόλα¨, τις κραυγές και τους ψιθύρους, τις πολυκαιρισμένες φωτογραφίες που δεν ξεθώριασαν στα μάτια σας, τα δωμάτια που κάποτε βαριανάσαιναν από αγάπη...

Κι αν αυτό το βαλιτσάκι το ανοίγετε πάντα με σύνεση και με προσοχή, και κάποιες φορές, όχι σπάνια, το κλείνετε με κόπο και λίγα δάκρυα, ο χρόνος, η ζωή, θα το βαραίνει και θα το βαραίνει, μέχρι που να μην μπορείτε να το σηκώνετε άλλο.. Μέχρι που να γίνετε εσείς οι ίδιοι αυτό το βαλιτσάκι με την ετικέτα "ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΝ".

Χωρίς αυτό είσαστε μόνοι...φτωχοί.. Κουβαλήστε το και είσαστε ο κόσμος σας όλος!

Από vageloudi @ Κυριακή, 25 Μαρτίου 2012 0:31 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Μετά μανίας προσπαθείς να αποδείξεις οτι είσαι Υπεράνθρωπος και δίχως άλλο αυτό κατάφερες να γίνεις.. Η ουσία του Υπερανθρώπου είναι να πάει πιο πέρα απ΄ότι έχει υπάρξει. Να τολμήσει το ακατόρθωτο, να ξαναγεννηθεί σαν Φοίνικας μέσα απ' τις στάχτες του.. Τέτοιο μυθικό πλάσμα είσαι..

Θα γεννιέσαι μέσα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και μέσα σε ναρκοπέδια..

Θα γεννιέσαι μέσα στη διαφθορά και στην αδιαφορία..

Θα γεννιέσαι εξαμηνίτικο και θα παλεύεις να αναπνεύσεις..

Πόσες φορές αντέχεις να ξαναγεννηθείς;;

Κάθε φορά θα γεννιέσαι πιο δυνατός από την προηγούμενη.

Μέχρι τα μάτια σου να γίνουν διάφανα, γυάλινα και το βλέμμα σου διαπερνώντας τα βλέμματα των άλλων θα δηλώνει πως: είσαι Ίσος προς Ίσο. Ούτε υπεροψία, ούτε υπεροχή, ούτε υστερία, ούτε δυστυχία... Μόνο το αίσθημα οτι είσαι Ίσος προς Ίσο..

Υπεράνθρωπος = κοινός, φθαρτός άνθρωπος που αγαπήθηκε πολύ..

Από vageloudi @ Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2012 1:53 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Όταν η καρδιά χτυπά στους πρωτόγονους ρυθμούς της,

τότε η σάρκα αναζητά τη σάρκα γιατί πονάει..

Η γλώσσα κυλά στο "όχι λακάκι"

να γλύψει την πλημμύρα..

Το χέρι μετρά τα κόκκαλα της ραχοκοκαλιάς σου,

όταν εκείνη "σπάει"..

Κι όλο χαϊδεύει..

Τις τρίχες με τον ιδρώτα

τ΄αρέσει ν΄ανακατεύει.

Το στόμα.. όλο στεγνώνει όταν φιλάει..

Μα δεν μιλάει να πει πως διψάει..

Από vageloudi @ Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2012 9:25 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Είν' όλα αυτά τα φιλιά που δε σου έχω δώσει,

σπρώχνω τη γλώσσα μπροστά να σε νοιώσει..

Είν' όλα αυτά που δε σου έχω πει,

περιμένουν οι λέξεις κρεμασμένες στο σχοινί..

Είν΄ όλα αυτά που με πνίγουν και δε λεν' να μ' αφήσουν..

Είν' όλα αυτά που δεν πνίγω και δε λέω ν΄αφήσω..

Από vageloudi @ Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012 6:28 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Ακόμα και στην άκρη του κόσμου

μη αναστρέψιμα τα συναισθήματα...

Και χωρίς εικόνες,

και χωρίς φωνή,

μη αναστρέψιμοι οι συλλογισμοί...

Αρκεί που ξέρω

πως κάπου μακριά μου,

πως κάπου κοντά μου

αναπνεεις εσύ...

Από vageloudi @ Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012 9:44 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα